5 jaar geleden

28 februari – 5 jaar geleden

6u50 – Tas en ik zetten Tuurke veel te vroeg in de ochtend af bij de jarige Lot
9u21 – we kunnen Louiseke in ons armen nemen
16u30 – Tas haalt Tuur op in de crèche
17u00 – de mannen halen de vrouwen op in het ziekenhuis
17u30 – we zijn alle vier thuis – compleet

In het ziekenhuis blijven? Geen sprake van. Als we gezond zijn en alles is vlot verlopen dan splitsen we ons op deze belangrijke dag in ons leven niet op. We horen samen wij vieren. Vanaf dan hadden we het er altijd moeilijk mee. Veel te stil in huis als de kinderen eens uit logeren waren. Veel te leeg in huis als Tas ergens lange tijd moest zijn. Wat zouden ze nu aan het doen zijn? Als ik eens ergens anders was.

nu – 5 jaar later

Niets is nog compleet.
Alles gebroken.

En toch! Tuur had een hele tocht met opdrachten klaar voor zijn zus. De pijlen getekend samen met de buurjongen, laaaang op voorhand. Louise maakte haar eigen kroon en genoot van de aandacht en zelfgemaakte Elzataart.

De zon scheen, net zoals 5 jaar geleden. Lachende gezichten, stoere jongens en giechelend prinsessenmeisjes.

Tas, de volgende verjaardag is die van jou! Tuur heeft al plannen voor een feestje. Al moet het een saai feest worden zegt hij, want …

… we zijn niet compleet.
… we zijn gebroken.

Nele – geschreven op een extra dag 5 maanden en 21 dagen na die verschrikkelijke 8ste september 2015

IMG_20160228_094501
Louise 5 jaar

 

 

 

vandaag was ik alleen maar zonder

vandaag was een dag zonder smaak
vandaag was een dag zonder lach
vandaag was een dag zonder knuffel
vandaag was een dag zonder relax
vandaag was een dag zonder zin

vandaag was een dag zonder Tas

Vandaag was mijn dag niet. ‘Dat is normaal zeker’ hoor ik ze zeggen. Je mag best nog wel zo’n dag hebben. Een dag zonder zin, een dag zonder betekenis.

Ik heb er veel, heel veel van die dagen.
Dan voel ik me eindeloos alleen.
Dan doe ik alsof. Alsof het me interesseert, alsof het wel gaat …
Want ik denk dat het voor mijn omgeving te zwaar is om te merken dat het niet beter gaat.

Dan ben ik weer verder weg van Tas en kan ik mijn tranen niet verbergen.
Dan word ik wakker en hoop dat de dag snel voorbij zal zijn.
Pijn in mijn schouders, onrust in mijn maag, een hart dat stilstaat.

En ik weet wel, als ik naar de wereld kijk dat het voor heel velen nog veel erger is.
Hoe zij dit doen? Ik kan me er geen voorstelling van maken.

Nele – geschreven 5 maanden en 18 dagen na die verschrikkelijke 8ste september 2015

Vreemd – die stilte om me heen
vroeger was ik zo graag alleen
hoe komt het dat ik nu
de dingen anders zie
vreemd – die stilte om me heen

er staat een kamertje leeg
heel diep in mijn hart
het staat er nu te huur
’t is een kamer zonder vuur
een speeltuin met een bordje
verboden te stoeien
een dooie boom waaraan
geen appeltjes willen groeien

in de grote mensenwereld
staat daarvoor een woord
dat eigenlijk wil zeggen
‘ van binnen ga ik dood’
’t is een woord dat ik niet ken
maar ’t is dezelfde pijn
van als je in één keer
duizendmaal wil zeggen

Vreemd – die stilte om me heen
vroeger was ik zo graag alleen
hoe komt het dat ik nu
de dingen anders zie
vreemd – die stilte om me heen

uit Peter Pan gezongen door Els Olaerts – 1985

Eén leven is genoeg

Er was een tijd waarin ik snel leefde. Honderd levens wou ik leven. Eentje vol reizen en uitstappen. Eentje vol carrière en werken. Eentje vol culinair plezier en ontdekkingen van toprestaurantjes. Eentje vol vrienden en massa’s ontmoetingen. Eentje als de perfecte moeder en huisvrouw. Eentje als schrijver, eentje als muzikant, eentje als …

Nu wil ik traag leven. Eén leven is genoeg. Eentje met Tas aan mijn zij. Wakker worden en samen ontbijten.  Samen verwonderd kijken naar de krokussen die al weer open staan en de tulpen die hun kopjes tonen. Lachen om een mop van je zoon die eigenlijk niet grappig is. Een geweldige uitstap plannen gewoon naar het zwembad in de buurt. Genieten van de ander zijn complimentje op het eten. Discussiëren over wie morgen de kinderen van school gaat halen.  Trots nagenieten van je zoon die zomaar fietst op 2 wielen. Lang nababbelen over de eerste stappen van je dochter. De televisie op pauze zetten voor ‘thuis’ terwijl de ander nog snel eens gaat kijken bij de kindjes. Even roddelen en hetzelfde denken.

Ik verstond het vroeger niet dat mensen op restaurant samen gingen uiteten en dan bijna niets te vertellen hebben tegen elkaar. Tas en ik, we waren er bijna. Gewoon genieten van elkaars gezelschap zonder woorden. Gewoon zijn.

Het is niet meer belangrijk in welk restaurant ik ga eten, maar wel met wie. Het is niet meer belangrijk wat ik zeg, maar wel wat ik hoorde en of zij  me hoorden. Het is niet meer belangrijk waar ik op reis ga, maar hoe ik het beleef. Het is niet meer belangrijk wie ik ontmoet maar wel dat de ontmoeting kleeft.

Ik wil maar één leven meer. Een doodgewoon leven. Eéntje zonder dood.

Nele – geschreven 5 maanden en 16 dagen na die verschrikkelijke 8ste september 2015

Enjoy the little things.
Because one day you’ll look back and realize
they were the big things.

524912_4142528121290_1711374310_n

CIMG2414

DSC02201

OLYMPUS DIGITAL CAMERA