28 februari – 5 jaar geleden

6u50 – Tas en ik zetten Tuurke veel te vroeg in de ochtend af bij de jarige Lot
9u21 – we kunnen Louiseke in ons armen nemen
16u30 – Tas haalt Tuur op in de crèche
17u00 – de mannen halen de vrouwen op in het ziekenhuis
17u30 – we zijn alle vier thuis – compleet

In het ziekenhuis blijven? Geen sprake van. Als we gezond zijn en alles is vlot verlopen dan splitsen we ons op deze belangrijke dag in ons leven niet op. We horen samen wij vieren. Vanaf dan hadden we het er altijd moeilijk mee. Veel te stil in huis als de kinderen eens uit logeren waren. Veel te leeg in huis als Tas ergens lange tijd moest zijn. Wat zouden ze nu aan het doen zijn? Als ik eens ergens anders was.

nu – 5 jaar later

Niets is nog compleet.
Alles gebroken.

En toch! Tuur had een hele tocht met opdrachten klaar voor zijn zus. De pijlen getekend samen met de buurjongen, laaaang op voorhand. Louise maakte haar eigen kroon en genoot van de aandacht en zelfgemaakte Elzataart.

De zon scheen, net zoals 5 jaar geleden. Lachende gezichten, stoere jongens en giechelend prinsessenmeisjes.

Tas, de volgende verjaardag is die van jou! Tuur heeft al plannen voor een feestje. Al moet het een saai feest worden zegt hij, want …

… we zijn niet compleet.
… we zijn gebroken.

Nele – geschreven op een extra dag 5 maanden en 21 dagen na die verschrikkelijke 8ste september 2015