van streek

Schrijven helpt, … tegen al die verschillende gevoelens … al die verschillende reacties. Ik weet zo vaak niet wat ik ermee moet. Het zijn vaak de kleine dingen, de kleine opmerkingen die me van streek maken. Onhandigheidjes van mensen in hun zeggen en hun doen. Of gewoon mooie gebaren tussen mensen.

Een liefdevol gebaar tussen een man en vrouw, een koppel dat hand in hand loopt, een traktatie voor een blijde gebeurtenis in iemands leven op een verkeerd moment voor mij, iemand die achteloos verteld over het gemis van iemand die twee daagjes weg is, iemand die denkt te helpen door te relativeren, …

Deze dingen veroorzaken telkens een steek van gemis. Vanbinnen ben ik dan helemaal van streek.

En dan probeer ik glimlachend de pijn te verbijten. Pijn die soms fysiek aanwezig is. Een koude rilling die over mijn lijf rolt.

En dan probeer ik me in te leven in de gelukzalige onwetendheid. Niet weten hoe smart smaakt, niet weten hoe eenzaamheid verpletterd, niet weten hoe rauw verdriet aanvoelt.

En dan probeer ik het de ander niet kwalijk te nemen. Geen verbittering te voelen bij het geluk van iemand.

En dan probeer ik het niet te laten merken. Dan probeer ik de dagelijkse realiteit te laten voor wat ze is en niet te reageren.

Alleen … als ik het niet laat merken, dan kunnen anderen ook niet anders gaan doen. Het maakt me zwaar en ’s avonds ben ik vaak uitgeput. Ik blijf maar zeggen tegen mezelf. Het is niet erg, het is maar tijdelijk. Hij komt wel terug.

Kwam hij maar terug!

Nele – geschreven 6 maanden en 23 dagen na die verschrikkelijke 8ste september 2015

 

DSC00420

 

Een reactie op “van streek

  1. Ik kan soms zo een tijd naar zijn foto blijven kijken. Elke keer verbaas ik me nog en denk ik allé Tas, jij bent er gewoon niet meer, ik ga je gewoon niet meer zien. Ik kan het nog steeds niet geloven. Ik was maar een kennis, iemand die hij eens ontmoette. Dan denk ik aan jullie die zelfs niet naar de foto moeten kijken, de gedachten de hele dag gewoon binnenkomen. Wat je schrijft komt binnen Nele, ik denk altijd dat het zo oneerlijk is dat je zoiets moet meemaken net als jouw kinderen. We denken veel aan je en aan de kinderen !!!! Liefst van al stuur ik je wat kusjes. Want elk woord dat ik je wil toezenden komt te kort, voelt niet goed en zal zeker wel eens verkeerd binnenkomen. Net als elke beweging die ik maak, elke groet die ik wil zenden. Dus gewoon dit xxxxxxxxxxxx

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s