Onhoorbare lente

7 maart 2017, de dagen zijn bijna uitgeregend. De lente duwt onzichtbaar en onhoorbaar de winter langzaam maar zeker weg. De lente, het seizoen waar Wim reikhalzend naar uitkeek. Het moment om al de zaden te laten kiemen. Zodat ze straks in alle pracht en praal tevoorschijn kunnen komen.  

Zo zou het moeten zijn. Zo zou het nog lang moeten zijn. Alleen, Wim is er niet meer. Vandaag een jaar geleden stopte zijn hart met kloppen. En daarmee stopte het leven zoals het ooit was voor Cindy en hun kinderen Hanne en Pieter.

8 jaar geleden, een enkele roundevous en hun harten waren gesmolten. Cindy en Wim ontmoeten elkaar na enige omzwervingen in hun leven. De toon was onmiddellijk gezet. Over koetjes en kalfjes spreken dat deden ze niet, gras er laten overgroeien ook niet. Nooit niet. Hun liefde voor elkaar was duidelijk. Zij de verzorgende, praktisch, lieve vrouw die wist wat ze wilde. Hij de slimme ingenieur, de quizmaster met een grote liefde voor alles wat groeide en bloeide. Hun leven nam in een sneltreinvaart vorm. Hanne en Pieter maakten hun plaatje compleet. Hun liefde groeide en hun vanzelfsprekende leven was het mooiste dat er bestond. Want zoals zo vaak, wordt de diepte van de liefde pas zichtbaar als ze er niet meer is.

Wim die nooit ziek was, kreeg griep. Was het maar een griep. De nacht van 6 op7 maart werd duidelijk voor hen beiden dat deze griep zwaarder was dan normaal. Ze zouden ’s ochtends dan ook nogmaals naar de dokter gaan. Maar op 7 maart 2016, heel vroeg in de ochtend, ging Wim pijlsnel achteruit. De hulp van de buren en de ziekenwagen kon niet meer baten. Om 8u15 kreeg Cindy te horen dat Wim zijn hart niet meer klopte, dat haar leven nooit meer helemaal zou kloppen. En terwijl de lente onzichtbaar en onhoorbaar duwde bleef Wim achter in de winter van 2016.

Cindy neemt de praktische, dagelijkse taken op haar. Het is zwaar maar ze kan ze aan. Haar achternaam verraad haar romantische aard. Hongerig naar een aanraking, naar zijn kennis en zijn liefde. Onverzadigbare honger. Ze zal samen met Hanne dansen, wetende dat het met papa nog leuker zou zijn. Ze zal Pieter meenemen op wandeltochten en hem vertellen over zijn vader en de natuur, wetende dat het nooit genoeg is. Ze zal met kerst de familiequiz in elkaar steken, wetende dat het een surrogaat is van wat hij deed. Ze zullen op reis gaan, de natuur in, wetende dat hij een betere gids was. Ze zal verhalen van hem vertellen, duizenden keer opnieuw. Ze zal aan hem en zijn glimlach blijven denken en hem nooit meer lossen. Want Wim is er niet meer, maar de liefde, die blijft.

En elke keer als de lente onhoorbaar en onzichtbaar de winter opzij duwt, zal ze met een zucht en een glimlach de tuin intrekken, wetende dat hij het beter kon. In elk zaadje, in elke bloem, in elke plant zal ze Wim horen, zien en voelen.

Er zijn bloemen
mooie maar gewone,
die heel lang bloeien,
maar die mensen nauwelijks zien.
Er zijn ook heel speciale bloemen,
zo mooi dat niemand
ze voorbij kan gaan.
Maar die mooie bloemen,
bloeien niet zo lang,
want ze geven op korte tijd alles,
waar andere bloemen een heel leven over moeten doen. 

dr. Elisabeth Kübler-Ross 

Geschreven voor Cindy (en ook voor Wim.)

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s