Een eenheid, gewoon liefde zonder franje.

Februari 2017, de regen is miezerig in het land, de wind raast rond de huizen. Ine is meer een zomermens, het was Hans, haar grote liefde, die van de onstuimige natuurelementen hield. Hij genoot van de wind die met een enorme kracht, bomen kan doen breken als waren het twijgjes. Hij kon uit het raam staren, eindeloos wachtend op de eerste sneeuwvlokken.

Ine en Hans, ze waren een mooi paar. Zo één dat na meer dan 16 jaar nog altijd hand en hand liepen. Geen sprookje, maar liefde. Met vallen en opstaan, maar nooit twijfelend over elkaar. Vanaf het eerste moment zagen ze elkaar graag, een verbondenheid en een intimiteit die bezegeld werd met de komst van hun drie kinderen. Jules, Ella en Louise. Een éénheid, gewoon liefde zonder franje.

Hans was een forse, gespierde man met een tattoo als permanente kunst op zijn arm.  Een man met grote handen. Scheppende handen die de mooiste graffiti ’s konden tekenen, handen die liefdesbrieven en tekeningen maakten, handen die teder een dochter vasthouden, handen die streelden, liefhadden en vasthielden.

Hans was een man die hield van mooie dingen, en van lekker eten. Het was Hans die elke dag iets heerlijks op tafel toverde. Hij zou elke dag mosselen kunnen eten en de steeds weerkerende kreeft was symbool voor het vieren van het leven. Als de gelegenheid er was, stond hij in de tuin met een lekkere cocktail in zijn hand, de buren lokkend met heerlijk geurende gerechten.

Want Hans was ook sociaal. Toen Ine en Hans met het gezin verhuisden naar hun droomhuis in Niel, was hij het die nieuwe vrienden maakte.

Hij was de trotse vader van Jules, Ella en Louise. Met Jules, mannen onder elkaar, zich terugtrekken in het grote bed met een heleboel snoep en de playstation. Met Ella op zaterdag boodschappen doen om daarna gezellig samen ééntje te gaan drinken. Voor Hans een duvel, voor Ella een fruitsapje. De inhoud van hun gesprekken een geheim. Louise knuffelen, koning in zijn eigen rijk met deze derde prinses. Al zou het ook een derde gangsterke kunnen zijn.

Ook al waren de lange haren verdwenen en was Hans rustiger geworden, hij bleef voor Ine een man die het woord leven een andere dimensie gaf. Wat hij deed, deed hij met de volle 100%, mountainbiken, fitnessen en de laatste jaren duiken. Hij vertelde haar vaak hoe hij onder water rust vond. 

Op 7 juni 2016 sloeg het noodlot toe bij Hans en Ine met een kracht, sterker dan die van de natuur. Hans kreeg op zijn werk een hersenbloeding. En nog voor ze het nieuws kreeg voelde Ine paniek, beseffende dat iets helemaal niet goed was. Hans werd naar het ziekenhuis gebracht . Er volgden afschuwelijke weken en dagen waarin ze beiden werden heen- en weer geslingerd tussen hoop en wanhoop.

Op 22 juli 2016 stopte Hans zijn hart. Enkel de liefde bleef.

Alleen met de kinderen, in een huis zonder Hans, staat Ine elke dag op en leeft de dag. Kokend aan het aanrecht met een kind naast haar, terwijl ze vind dat het nooit zo lekker zal zijn als Hans zijn eten. Boodschappen doen, af en toe met aperitief voor Ella, wetende dat ze Hans nooit zal kunnen vervangen voor haar kinderen. Slapend in het veel te grote bed, waar nu en dan een kindje bij kruipt, beseffende dat ze hem voor altijd verschrikkelijk zal missen.

Ine, een krachtige vrouw met wanhoop en liefde in haar mooie groene ogen. De gierende februariwind en neerslaande regen raast verder in haar. Liefde die hunkert naar elke vierkante millimeter van het lijf van Hans. Als bladeren die in een binnentuin oneindig rondjes draaien, voortgestuwd door de razende wind.

Geschreven voor Ine (en ook voor Hans). 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s