In stukken

De eerste weken na de vakantie, ik zal er nooit aan wennen. De kinderen weer een klas hoger, herinneringen die me parten spelen. Terwijl de avond valt denk ik aan onze vakantie. Ze was in stukken dit jaar, verdeeld over Frankrijk, Spanje en Nederland. Niet slecht zie ik je denken. Was het ook niet! De scherpe randen van het gemis zijn wat afgerond en ik genoot van alles wat de vakantie ons te bieden had. Onze vakanties werden extra gekruid door de aanwezigheid van vrienden en ook wel wat wijn. Vriendschap het gaat niet alleen over wat ik voel voor hen, maar ook hoe zij mij doen voelen. Deze vakantie voelde ik me welkom, begrepen en ik mocht zo af en toe in stukken vallen.   

In het naar huisgaan vergezelde de avondzon ons. Vanuit Frankrijk glinsterden de zonnebloemen als goud. Na Spanje een koele lucht vol weemoed en in Nederland zagen we de zon langzaam ondergaan in de betoverende Efteling.  De schemering, net voor het hemellicht verdwijnt is het moment waarop de melancholie boven komt drijven. Stiekem hou ik van die momenten, waar mijn stukgeslagen hart tastbaar is. Dan ben ik dicht bij hem, en neem ik denkbeeldig zijn hand in mijn hand.

Beetje bij beetje zijn die stukken van mijn hart opnieuw in elkaar gepuzzeld. Er was lijm voor nodig, veel lijm. Mijn zusje en mijn broer, niet in het minst mijn kinderen, en al die lieve vrienden … Hun lijm is als goud. In het Japans bestaat er een naam voor. Kinstugie, de schoonheid van imperfectie.

Soms komen er nog stukken terug los,  want o god, wat mis ik hem. Maar ik weet de lijm te vinden.  En toen merkte ik dat (hmm dat omdenken ook) mijn hart groter geworden is. Er is plaats voor meer. Veel meer. Meer vriendschappen, meer ontmoetingen, en wie weet ooit…

Voor altijd   

Met ergens in mijn achterhoofd de dood als blindganger ben ik graag zo grondig mogelijk hier. Met beide voeten op een stukje aarde het leven vierend, waarin van dag tot dag boven in mijn brein, onmetelijk magazijn, zelfs de kleinste dingen zich verzamelen. Duurzaam en houdbaar tot onzekere datum.

Natuurlijk ooit, vroeg of laat toch een keer overschreden. Maar voor altijd wél geweest.

Theo Olthuis (1941)

Nele – geschreven 4 dagen voor het vierde jaar dat het 8 september is (tijd – vriend en vijand) 

t

5 reacties op ‘In stukken

  1. het lijkt wel of je hart lijmen, nu iets vlotter gaat, er zijn wat minder stukjes en je kan ze al iets handiger lijmen, ook al breekt je hart nog veel
    ook nog succes met de kids op school en de zaak van je broer

    Geliked door 1 persoon

  2. Met tranen die spontaan beginnen te rollen bij het lezen van je verhaal. Tranen van herkenning, ook al heeft Bart ons nog maar van maart dit jaar verlaten. Maar ook totaal onverwachts, zonder afscheid. Achterblijven met twee kids en alles wat hem ademt. Het begin van het schooljaar, extra moeilijk, de melancholie bij de schemer..heel herkenbaar voor mij. Bedankt omdat je zo open bent om dit alles met ons te delen.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s