Wentelen in verdriet

Dit weekend werd ik gedwongen na te denken. Na te denken over de keuzes die ik maak. Zorgen mijn keuzes ervoor dat ik me wentel in verdriet? Doe ik dat überhaupt? Of denk ik dat gewoon soms? Heb ik dat nodig en is het wel een bewuste keuze? Kan het anders? En wil ik het anders?

Ik heb zowel in mijn persoonlijk leven als in mijn professioneel leven veel gelezen en vormingen gevolgd over positief in het leven staan. Droomsessies,  waarderend werken en waarderend leidinggeven, op zoek naar sterke punten van mezelf en anderen om me heen, … Ik leerde ook dat alles wat je aandacht geeft groeit en dat het dus beter is om te vertrekken vanuit je sterktes, je competenties en je ambities dan vanuit de dingen die je minder energie geven. Ik ben in mijn leven ook vaak omringd geweest door mensen die dit voorleven, mensen die een krak zijn in het positief herformuleren. Problemen worden dan uitdagingen en verdriet een uiting van liefde.

Ik merk dat de ene keer ik hier rotsvast in geloof, en de andere keer vind ik het maar gebakken lucht. Soms komt dit omdat diegene die de boodschap overbrengt voor mij niet geloofwaardig overkomt, maar meestal komt het door hoe ik zelf op dat moment in het leven sta. En dat laatste verschilt. Van moment tot moment. Dit schommelende gevoel is iets waar ik altijd mee diende om te gaan, nu schommel ik steeds vaker.

Ik mis Tas ook daarin, we konden toch in bepaalde mate, die schommelingen opvangen bij elkaar. Ik ben en was niet perfect, Tas was dat ook niet. Maar uit al die anderen hadden we wel voor elkaar gekozen. En ik mis zijn steun, zijn ‘zijn’.

Ik probeer geduld te hebben met mezelf, de onrust in mezelf te aanvaarden. Mag ik dan ook aan jou vragen om daar nog even geduld mee te hebben? Ik probeer niet elke keer te laten zien hoe alleen en verloren ik me vaak voel. Hoe ik driftloos ronddool als een vloedgolf me opnieuw overspoelt. Mag ik nog even vragen dat je dit toelaat zonder me te veroordelen?

Mag ik me nog even wentelen in mijn verdriet? Het is een grillige plek, maar de enigste vertrouwde plek voor me. Mag ik vragen om jouw begrip dat ik dit doe op mijn manier?

Ik weet met mijn verstand dat je piekeren kan leren, dat klagen en zagen geen oplossing is. Ik kan mijn ogen sluiten en het verdriet proberen niet te zien, maar ik heb nog nooit een manier gevonden om mijn hart te sluiten om niet te voelen wat ik voel.

Nele – geschreven 1 jaar, 7 maanden en 14 dagen na die verschrikkelijke 8ste september 2015.

 

 

3 reacties op ‘Wentelen in verdriet

  1. Nele, jij mag dat zeker!!
    Niet dat ik mijn rugzakje met het jouwe ga vergelijken.
    Maar ik worstel momenteel met dezelfde vragen en bedenkingen.
    Veel sterkte!!
    Liefs X
    Els

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s