Categorie: het leven gaat voort

vandaag was ik alleen maar zonder

.Reading time 2 minutes.

vandaag was een dag zonder smaak
vandaag was een dag zonder lach
vandaag was een dag zonder knuffel
vandaag was een dag zonder relax
vandaag was een dag zonder zin

vandaag was een dag zonder Tas

Vandaag was mijn dag niet. ‘Dat is normaal zeker’ hoor ik ze zeggen. Je mag best nog wel zo’n dag hebben. Een dag zonder zin, een dag zonder betekenis.

Ik heb er veel, heel veel van die dagen.
Dan voel ik me eindeloos alleen.
Dan doe ik alsof. Alsof het me interesseert, alsof het wel gaat …
Want ik denk dat het voor mijn omgeving te zwaar is om te merken dat het niet beter gaat.

Dan ben ik weer verder weg van Tas en kan ik mijn tranen niet verbergen.
Dan word ik wakker en hoop dat de dag snel voorbij zal zijn.
Pijn in mijn schouders, onrust in mijn maag, een hart dat stilstaat.

En ik weet wel, als ik naar de wereld kijk dat het voor heel velen nog veel erger is.
Hoe zij dit doen? Ik kan me er geen voorstelling van maken.

Nele – geschreven 5 maanden en 18 dagen na die verschrikkelijke 8ste september 2015

Vreemd – die stilte om me heen
vroeger was ik zo graag alleen
hoe komt het dat ik nu
de dingen anders zie
vreemd – die stilte om me heen

er staat een kamertje leeg
heel diep in mijn hart
het staat er nu te huur
’t is een kamer zonder vuur
een speeltuin met een bordje
verboden te stoeien
een dooie boom waaraan
geen appeltjes willen groeien

in de grote mensenwereld
staat daarvoor een woord
dat eigenlijk wil zeggen
‘ van binnen ga ik dood’
’t is een woord dat ik niet ken
maar ’t is dezelfde pijn
van als je in één keer
duizendmaal wil zeggen

Vreemd – die stilte om me heen
vroeger was ik zo graag alleen
hoe komt het dat ik nu
de dingen anders zie
vreemd – die stilte om me heen

uit Peter Pan gezongen door Els Olaerts – 1985

Eén leven is genoeg

.Reading time 2 minutes.

Er was een tijd waarin ik snel leefde. Honderd levens wou ik leven. Eentje vol reizen en uitstappen. Eentje vol carrière en werken. Eentje vol culinair plezier en ontdekkingen van toprestaurantjes. Eentje vol vrienden en massa’s ontmoetingen. Eentje als de perfecte moeder en huisvrouw. Eentje als schrijver, eentje als muzikant, eentje als …

Nu wil ik traag leven. Eén leven is genoeg. Eentje met Tas aan mijn zij. Wakker worden en samen ontbijten.  Samen verwonderd kijken naar de krokussen die al weer open staan en de tulpen die hun kopjes tonen. Lachen om een mop van je zoon die eigenlijk niet grappig is. Een geweldige uitstap plannen gewoon naar het zwembad in de buurt. Genieten van de ander zijn complimentje op het eten. Discussiëren over wie morgen de kinderen van school gaat halen.  Trots nagenieten van je zoon die zomaar fietst op 2 wielen. Lang nababbelen over de eerste stappen van je dochter. De televisie op pauze zetten voor ‘thuis’ terwijl de ander nog snel eens gaat kijken bij de kindjes. Even roddelen en hetzelfde denken.

Ik verstond het vroeger niet dat mensen op restaurant samen gingen uiteten en dan bijna niets te vertellen hebben tegen elkaar. Tas en ik, we waren er bijna. Gewoon genieten van elkaars gezelschap zonder woorden. Gewoon zijn.

Het is niet meer belangrijk in welk restaurant ik ga eten, maar wel met wie. Het is niet meer belangrijk wat ik zeg, maar wel wat ik hoorde en of zij  me hoorden. Het is niet meer belangrijk waar ik op reis ga, maar hoe ik het beleef. Het is niet meer belangrijk wie ik ontmoet maar wel dat de ontmoeting kleeft.

Ik wil maar één leven meer. Een doodgewoon leven. Eéntje zonder dood.

Nele – geschreven 5 maanden en 16 dagen na die verschrikkelijke 8ste september 2015

Enjoy the little things.
Because one day you’ll look back and realize
they were the big things.

524912_4142528121290_1711374310_n

CIMG2414

DSC02201

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

mijn titel

.Reading time 4 minutes.

Schrijftherapie voor rouwenden, ik las er een heel mooi artikel over. In Nederland is er een groepje vrouwen die samenkomen om te schrijven. Jonge moeders die hun echtgenoot verloren. Samen schrijven ze elk apart hun verdriet, hun hoop, hun angsten op. Nadien delen ze hun schrijfsels met elkaar. Gewoon aan de keukentafel of in de tuin, tussen de groenten bij mooi weer. Het lijkt me mooi. Ze mogen ook ‘troepschrijven’, niet mooi, niet voor publicatie vatbaar. Prachtig woord: ‘troepschrijven’, ik doe het ook, dan druk ik gewoon nooit op publiceren.

Het is een manier om je gedachten te ordenen, om niet te piekeren en om gevoelens te delen. ‘De pen brengt rust in de rouw’ heet het artikel. Want, zo staat er: schrijven dwingt iemand zijn gedachten op een rij te zetten, om de kluwen van gevoelens te ontwarren en met nieuwe ogen naar een gebeurtenis te kijken. En dat is het exact, iets doen met die kluwen van gevoelens.

Mijn tempo van schrijven ligt hoog. Zal ik dit volhouden? Dat weet ik niet. Moet dat? Geen idee. Ik laat het gewoon komen.

Het vraagt niet veel inspanning van me. Dat schrijven. Ik schrijf niets in het klad, maar direct van buik naar hoofd naar handen. De woorden komen vanzelf, de betekenis erachter zie ik zelf soms pas later.

De titel van mijn blog ‘Overspoeld worden’ staat voor de angst die naar mijn keel grijpt als ik denk dat ik dit leven zonder Tas verder moet zetten. Het staat voor de tijd die verdergaat, terwijl ik eindeloos op pauze duw. Het staat voor het bodemloze verdriet als ik denk aan de kansen die Tas mist en de kinderen die hem nooit echt levend zullen leren kennen. Het staat voor de wanhoop als ik denk aan de laatste minuut in zijn leven die – ook al denken sommigen dat hij het niet zal beseft hebben – waanzin moet geweest zijn. Het staat voor de tranen die ik vaak niet kan bedwingen als ik denk aan al die anderen die hem missen. Het staat voor de knoop in mijn maag en de pijn in mijn schouders. Het staat voor de oneerlijkheid van het lot.

De ondertitel van mijn blog – veel en veel kleiner – is ‘hoe verder leven zonder jou’. Die titel staat voor voorzichtig hopen op een toekomst. In de eerste plaats voor de kinderen. Het staat voor intenser leven en dus ook intens geluk en dankbaar zijn. In de eerste plaats door mijn kinderen. Het staat voor opnieuw zoeken naar een relatie met Tas, een ander soort relatie, maar even intens. Het staat voor verder leven omdat ik geen keus heb.

Sommigen zouden beweren dat misschien, heel misschien de titel en de ondertitel van plaats kunnenveranderen. Ik weet het niet. Ik hoop het niet. Of ik hoop het wel. Die gedachten zijn duidelijk nog lang niet geordend.

Nele – 5 maanden en 14 dagen na die verschrikkelijke 8ste september 2015

Afbeelding72

 

Rusteloos

.Reading time 1 minute.

Symbolen … we hebben er nooit genoeg.

We schilderden stenen voor papa, we planten een boom en onder een kleine serre vergeet-me-nietjes. We lezen boeken en boekjes, we vinden spreuken en verhalen. We zoeken naar wat overblijft. We hebben dozen en muren vol herinneringen. We luisteren naar muziek en kijken filmpjes waar papa op staat. We maken tekeningen en schrijven teksten. We droogden de zaadjes uit zijn zonnebloemen en eren al zijn werk.

Maar het is nooit genoeg.

Dolend door het huis, eeuwig wachtend op zijn terugkeer.
Onverzadigbaar gevoel, wachtend op zijn omhelzing.
Zoals de wind raast door de kruinen van de bomen, zo voelt de honger naar hem.

We zoeken zijn stem, zijn geur en zijn lijf.
We willen hem voelen, horen, ruiken, zien en liefhebben.

Al die symbolen. Maar nooit genoeg.

Alles wat ik voor hem voel is
met woorden onuitspreekbaar.
Alles wat hij aan me gaf
blijkt met woorden nauwelijks raakbaar.

Al zijn liefde blijft in mij…
eeuwig onvervangbaar.
Waar ik ben daar woont hij
heel diep in mijn hart.

Nele – geschreven 8 maanden en 13 dagen na die verschrikkelijke 8ste september 2015

Op zoek naar een toverheks

.Reading time 2 minutes.

Louise en Tuur komen ’s middags thuis eten. Een rustpauze in hun moedig bestaan van elke dag naar school. Soms samen met mij, 2 dagen in de week met Lies.

Ik hou van die middagen samen aan tafel. Rustig, relaxed, … babbelen. Tijd voor elkaar.

Het gesprek vandaag aan tafel: ‘Mama ken jij een toverheks?’ ‘Nee, Tuur ik ken er geen, jij wel?’ ‘Nee’. ‘Ik ook niet’ zegt Louise. Spijtig, we vinden het alle drie spijtig. Zou een toverheks alles weer kunnen fixen? Vast wel. Ik vermoed dat een fee te lief is en een elfje te weinig krachten heeft in hun ogen. Tuur wil zijn grote angsten (en geloof me die zijn er) opzij zetten en zelfs in een donker, griezelig bos op zoek gaan naar die toverheks.

Ze spreken veel in magische termen, mijn twee schatten. Ik wou dat ik drie wensen mocht doen (gelukkig het zijn er altijd drie). Dat papa terugkomt voor altijd, dat ik voor altijd bij mama mag zijn en de derde dat ik voor altijd bij mijn zus/broer mag zijn. (Afhankelijk van wie de wensen uitspreekt.)

We hebben de vanzelfsprekendheid dat we altijd samen kunnen zijn verloren. En af en toe slaat de twijfel toe. Wat als er nog met één van ons? Dat … dat kunnen we niet aan. Geen één van ons. We hebben het wel geregeld. Tuur en Louise wisten zich geen raad. Hoe moet het met ons als mama ook sterft? Het feit dat dit praktisch geregeld is en vastgelegd bij de notaris geeft hen gemoedsrust. En mezelf ook. Mijn kinderen kunnen jullie piekfijn uitleggen wat een notaris is, wie de onze is en wat er gebeurd als mama zou sterven.

Griezelig? Nee hoor. Wij drieën, wij kunnen zelfs een toverheks aan. Als we maar wisten waar we die konden vinden. Weet je er ééntje wonen? Stuur dan haar adres maar door.

Nele – geschreven 5 maanden en 11 dagen na die verschrikkelijke 8ste september 2015

witch
Toverheks waar ben je?

Waar moet ik met mijn woorden naartoe

.Reading time 2 minutes.

Follow my blog with Bloglovin

Soms als we in bed lagen en ik nog allerlei dingen wou vertellen vroeg je me zachtjes: ‘zijn je woorden alsjeblieft op voor vandaag?’ Je was moe en je wou slapen. Tas had ergens eens gelezen dat vrouwen meer woorden hebben dan mannen en dat die op moeten zijn op het einde van de dag. Nu je er niet meer bent Tas krijg ik ze niet kwijt. Ze borrelen op dag en nacht. Slapen gaat vaak niet. Waar moet ik nu met die woorden naartoe …

Ik twijfel al een paar weken of ik een blog zou starten. Een blog over rauwe rouw. Een blog over gemis. Een blog over angst voor de toekomst. Een blog ook over onze kinderen, hoe ze nu moeten opgroeien zonder jou.

Ik twijfelde, want we hadden samen ooit een gesprek over internet en privacy en vooral over de privacy van onze kinderen. Hoe zouden we het zelf gevonden hebben.  Opgroeien en merken dat onze ouders van alles over ons op het net hadden gegooid. Want dat plakt. Dat hebben we geleerd.

Ik heb beslist toch deze blog te starten. Omdat ik de toekomst niet kan zien en vandaag voel dat ik dit nodig heb. Even twijfelde ik of ik de namen van onze kindjes zou veranderen. Maar dat gaat niet. Het zou voelen als een ontkenning. We gaven ze samen die namen. Tuur en Louise. Zij zijn het die me vandaag overeind houden, die ervoor zorgen dat ik uit bed stap en de dag aanvang. Zij zijn mijn enigste bestaansrecht op deze wereld.

Elke dag kijk ik vol ongeloof naar die twee en ben trots op hen dat ze de ongelooflijke kracht hebben om elke dag opnieuw te leven.

Nele – geschreven 91 dagen na die noodlottige 8ste september 2015

He was my North, my South, my East and West,
My working week and my Sunday rest,
My noon, my midnight, my talk, my song,
I tought that love would last for ever. I was wrong.
uit: funeral blues van W.H. Auden

 

signature