Muziek verzacht de zeden

‘Muziek verzacht de zeden’ dat zou ik vroeger heel hard verkondigd hebben. Daar geloofde ik rotsvast in.

Toen 5 jaar geleden Louise geboren werd net nadat mijn lieve vader overleed kwam het verdriet keihard binnen. De dood van mijn moeder kwam met 23 jaar vertraging weer helemaal opzetten. De moeder-dochter relatie die ik plots zag voor mij en Louise zorgde ervoor dat ik zag wat ik zelf gemist had. Er waren nog zoveel vragen waarop ik geen antwoord had gekregen. Vragen die ik niet aan mijn vader gesteld had, gewoon, omdat ik ze toen niet had.

Toen, 5 jaar geleden, besloot ik opnieuw muziek te spelen. Ik zou opnieuw notenleer volgen, iets waar ik minder prettige herinneringen aan over hield. Maar het leek me een noodzakelijk kwaad om goed te kunnen leren saxofoon te spelen. Ik was verkeerd. De notenleer was geweldig. Elke week opnieuw uit volle borst (in een klein groepje) mogen zingen was bevrijdend. Weliswaar een octaaf lager dan de meeste vrouwen en helemaal niet zo toonvast als zou moeten. Het hielp me in mijn verdriet. Elke week even weg van de realiteit. Tas genoot mee van mijn enthousiasme.

En toen Peter maar bleef aandringen om eens naar de harmonie te komen – het is heus geen bompapamuziek – bleek ook dat een super beslissing. Ik speelde net goed genoeg om mee te mogen doen maar slecht genoeg om me helemaal te moeten concentreren. Ik moest zo opletten om de juiste noten, het juiste ritme (bovendien probeerde ik af en toe eens naar de dirigent te kijken) dat ik opnieuw 2 uur per week helemaal aan niets anders kon denken.

Thuis speelde ik noten – de kinderen vonden het een stoomboot nadoen – maar in de harmonie werd het muziek.

Waarom kan ik dat dan nu niet? Ik kijk naar mijn instrument en voel alleen maar angst en pijn. Op het moment dat Tas zijn ongeluk had was ik vol enthousiasme begonnen aan privélessen jazz saxofoon. Ik zou mijn horizonten eens vergroten. Maar tijdens die eerste les … Hoe kan ik dat nu ooit nog opnemen? Waar haal ik de energie om iets voor mezelf te doen? En hoe hou ik het droog als de muziek binnenkomt?

Muziek verzacht de zeden. Louise en Tuur zouden me onmiddellijk tegenspreken. Want muziek roept herinneringen op, muziek zorgt voor verdriet. Als Louise huilt dan is de trigger vaak muziek.

Op de dag van het afscheid van Tas gingen we met enkele familieleden eerst binnen. De kinderen gingen even kijken naar de kist en mochten elk iets zeggen in de microfoon. Het leek wel  een feest met henzelf als eregasten. En toen ze de foto’s zagen op het grote scherm kon hun hilariteit niet op. Wat een gekke foto. En is dat ook papa? Toen was hij nog klein. Ik maande hen aan om straks toch een klein beetje rustig te zijn. Overbodig. Van zodra de eerste tonen van ‘hallelujah van jeff buckley’ de zaal binnenstroomden kwamen de tranen. Louise had tot dan toe niet gehuild maar kon nu niet meer stoppen. Het hele afscheid bleef ze hartverscheurend wenen.

Het was de muziek vertelde ze me achteraf. Die zorgt dat ik aan papa moet denken. Die muziek zegt dat hij niet meer terug komt. Nooit meer.

Muziek … verzacht de zeden. Muziek vertelt ons veel en we hebben er een beetje schrik van. Elk op onze manier.

 

Nele – geschreven 92 dagen na die noodlottige 8ste september 2015

 

8 reacties op ‘Muziek verzacht de zeden

  1. ❤ een hartje zal mijn uiting van medeleven en bewondering zijn als ik de woorden niet kan vinden om je te zeggen hoe zeer ik geraakt ben door jullie verhaal en verdriet
    Ik hoop dat jullie ooit muziek kunnen spelen en beluisteren zonder te verdrinken
    Xje

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s