vandaag was ik alleen maar zonder

vandaag was een dag zonder smaak
vandaag was een dag zonder lach
vandaag was een dag zonder knuffel
vandaag was een dag zonder relax
vandaag was een dag zonder zin

vandaag was een dag zonder Tas

Vandaag was mijn dag niet. ‘Dat is normaal zeker’ hoor ik ze zeggen. Je mag best nog wel zo’n dag hebben. Een dag zonder zin, een dag zonder betekenis.

Ik heb er veel, heel veel van die dagen.
Dan voel ik me eindeloos alleen.
Dan doe ik alsof. Alsof het me interesseert, alsof het wel gaat …
Want ik denk dat het voor mijn omgeving te zwaar is om te merken dat het niet beter gaat.

Dan ben ik weer verder weg van Tas en kan ik mijn tranen niet verbergen.
Dan word ik wakker en hoop dat de dag snel voorbij zal zijn.
Pijn in mijn schouders, onrust in mijn maag, een hart dat stilstaat.

En ik weet wel, als ik naar de wereld kijk dat het voor heel velen nog veel erger is.
Hoe zij dit doen? Ik kan me er geen voorstelling van maken.

Nele – geschreven 5 maanden en 18 dagen na die verschrikkelijke 8ste september 2015

Vreemd – die stilte om me heen
vroeger was ik zo graag alleen
hoe komt het dat ik nu
de dingen anders zie
vreemd – die stilte om me heen

er staat een kamertje leeg
heel diep in mijn hart
het staat er nu te huur
’t is een kamer zonder vuur
een speeltuin met een bordje
verboden te stoeien
een dooie boom waaraan
geen appeltjes willen groeien

in de grote mensenwereld
staat daarvoor een woord
dat eigenlijk wil zeggen
‘ van binnen ga ik dood’
’t is een woord dat ik niet ken
maar ’t is dezelfde pijn
van als je in één keer
duizendmaal wil zeggen

Vreemd – die stilte om me heen
vroeger was ik zo graag alleen
hoe komt het dat ik nu
de dingen anders zie
vreemd – die stilte om me heen

uit Peter Pan gezongen door Els Olaerts – 1985

Eén leven is genoeg

Er was een tijd waarin ik snel leefde. Honderd levens wou ik leven. Eentje vol reizen en uitstappen. Eentje vol carrière en werken. Eentje vol culinair plezier en ontdekkingen van toprestaurantjes. Eentje vol vrienden en massa’s ontmoetingen. Eentje als de perfecte moeder en huisvrouw. Eentje als schrijver, eentje als muzikant, eentje als …

Nu wil ik traag leven. Eén leven is genoeg. Eentje met Tas aan mijn zij. Wakker worden en samen ontbijten.  Samen verwonderd kijken naar de krokussen die al weer open staan en de tulpen die hun kopjes tonen. Lachen om een mop van je zoon die eigenlijk niet grappig is. Een geweldige uitstap plannen gewoon naar het zwembad in de buurt. Genieten van de ander zijn complimentje op het eten. Discussiëren over wie morgen de kinderen van school gaat halen.  Trots nagenieten van je zoon die zomaar fietst op 2 wielen. Lang nababbelen over de eerste stappen van je dochter. De televisie op pauze zetten voor ‘thuis’ terwijl de ander nog snel eens gaat kijken bij de kindjes. Even roddelen en hetzelfde denken.

Ik verstond het vroeger niet dat mensen op restaurant samen gingen uiteten en dan bijna niets te vertellen hebben tegen elkaar. Tas en ik, we waren er bijna. Gewoon genieten van elkaars gezelschap zonder woorden. Gewoon zijn.

Het is niet meer belangrijk in welk restaurant ik ga eten, maar wel met wie. Het is niet meer belangrijk wat ik zeg, maar wel wat ik hoorde en of zij  me hoorden. Het is niet meer belangrijk waar ik op reis ga, maar hoe ik het beleef. Het is niet meer belangrijk wie ik ontmoet maar wel dat de ontmoeting kleeft.

Ik wil maar één leven meer. Een doodgewoon leven. Eéntje zonder dood.

Nele – geschreven 5 maanden en 16 dagen na die verschrikkelijke 8ste september 2015

Enjoy the little things.
Because one day you’ll look back and realize
they were the big things.

524912_4142528121290_1711374310_n

CIMG2414

DSC02201

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

mijn titel

Schrijftherapie voor rouwenden, ik las er een heel mooi artikel over. In Nederland is er een groepje vrouwen die samenkomen om te schrijven. Jonge moeders die hun echtgenoot verloren. Samen schrijven ze elk apart hun verdriet, hun hoop, hun angsten op. Nadien delen ze hun schrijfsels met elkaar. Gewoon aan de keukentafel of in de tuin, tussen de groenten bij mooi weer. Het lijkt me mooi. Ze mogen ook ‘troepschrijven’, niet mooi, niet voor publicatie vatbaar. Prachtig woord: ‘troepschrijven’, ik doe het ook, dan druk ik gewoon nooit op publiceren.

Het is een manier om je gedachten te ordenen, om niet te piekeren en om gevoelens te delen. ‘De pen brengt rust in de rouw’ heet het artikel. Want, zo staat er: schrijven dwingt iemand zijn gedachten op een rij te zetten, om de kluwen van gevoelens te ontwarren en met nieuwe ogen naar een gebeurtenis te kijken. En dat is het exact, iets doen met die kluwen van gevoelens.

Mijn tempo van schrijven ligt hoog. Zal ik dit volhouden? Dat weet ik niet. Moet dat? Geen idee. Ik laat het gewoon komen.

Het vraagt niet veel inspanning van me. Dat schrijven. Ik schrijf niets in het klad, maar direct van buik naar hoofd naar handen. De woorden komen vanzelf, de betekenis erachter zie ik zelf soms pas later.

De titel van mijn blog ‘Overspoeld worden’ staat voor de angst die naar mijn keel grijpt als ik denk dat ik dit leven zonder Tas verder moet zetten. Het staat voor de tijd die verdergaat, terwijl ik eindeloos op pauze duw. Het staat voor het bodemloze verdriet als ik denk aan de kansen die Tas mist en de kinderen die hem nooit echt levend zullen leren kennen. Het staat voor de wanhoop als ik denk aan de laatste minuut in zijn leven die – ook al denken sommigen dat hij het niet zal beseft hebben – waanzin moet geweest zijn. Het staat voor de tranen die ik vaak niet kan bedwingen als ik denk aan al die anderen die hem missen. Het staat voor de knoop in mijn maag en de pijn in mijn schouders. Het staat voor de oneerlijkheid van het lot.

De ondertitel van mijn blog – veel en veel kleiner – is ‘hoe verder leven zonder jou’. Die titel staat voor voorzichtig hopen op een toekomst. In de eerste plaats voor de kinderen. Het staat voor intenser leven en dus ook intens geluk en dankbaar zijn. In de eerste plaats door mijn kinderen. Het staat voor opnieuw zoeken naar een relatie met Tas, een ander soort relatie, maar even intens. Het staat voor verder leven omdat ik geen keus heb.

Sommigen zouden beweren dat misschien, heel misschien de titel en de ondertitel van plaats kunnenveranderen. Ik weet het niet. Ik hoop het niet. Of ik hoop het wel. Die gedachten zijn duidelijk nog lang niet geordend.

Nele – 5 maanden en 14 dagen na die verschrikkelijke 8ste september 2015

Afbeelding72

 

piekeren kan je leren

Follow my blog with Bloglovin

Ik las  – in het boek ‘ze zeggen dat het overgaat’ – dat onderzoekers vaststellen dat het uiten van pijnlijke emoties bij een rouwproces weinig verschil uitmaakt op vlak van vermindering van rouwreacties of de impact op de gezondheid. Integendeel bij traumaonderzoek (Universiteit van Amsterdam) bleek zelfs dat het uiten van emoties net na een schokkende gebeurtenis juist stress veroorzaken.

Ik kon er me wel wat bij voorstellen. Ik geloof graag dat ik van nature positief ingesteld ben. Maar positief toekomstgericht denken rijmt niet meer met het gevoel geen toekomst te hebben. Ik weet het wel: piekeren kan je leren. Wie veel piekert wordt steeds beter in piekeren, daar ben ik zeker van. Ik hoor mezelf nog tegen dierbaren – die het moeilijk hebben – zeggen: ‘Herpak je alsjeblief. Blijf niet bij de pakken zitten en doorbreek de cirkel.’ Nu schaam ik me. Want het lijkt geen keuze te zijn. Zelfs als ik zou willen dan kan ik niet anders dan de pijn voelen. Ik kan niet anders dan elke dag opnieuw het van de daken schreeuwen ‘Hij is dood’

Laatst stak ik een kaarsje aan met een lucifer en het brak. Plots herinnerde ik me een trucje dat Tas deed met een lucifer. En ik stond te grienen omdat ik niet wist hoe de truc werkt. Tas deed het af en toe voor de kinderen en genoot elke keer weer van hun reacties. Ik kan dan de tranen niet tegenhouden, het gevoel niet wegduwen. En dan moet ik dit gevoel delen. Ik vertel het aan mijn zus, aan de buurvrouw die langskomt, mijn lunchdate of aan elke persoon die het maar wil horen. 90% van mijn tijd denk ik aan Tas, praat ik met of over Tas.

Toen ik – na enkele dagen – verder las, las ik dat het toch goed was om diep verdriet te uiten als het door de omgeving erkend, ontvangen en gedragen wordt. Ik worstel met gevoelens en gedachten en probeer ze hanteerbaarder te krijgen. Het lukt me veel beter als ik mijn gedachten op een rijtje kan zetten in een gesprek of op een blog.

Het lukt me veel beter als ik me gedragen voel, als ik merk dat anderen er zijn. Een reactie op een bericht, een duimpje omhoog, een knikje aan de schoolpoort, een briefje in de brievenbus, een bezoekje,…

Vooruit kijken vind ik angstaanjagend en in het verleden kijken doet veel pijn. Maar als ik naast me kijk zie ik al die vrienden. Het voelt goed om dat te zien.

Nele – 5 maanden en 8 dagen na die verschrikkelijke 8ste september 2015

40 geworden

Afbeelding12 (2)
feesten met Tas

Tas, liefje,

Ondertussen 40 geworden. Eigenlijk niet zo erg! 39 zijn was erger. Toch, verjaren, terwijl jij nooit meer ouder mag worden…

Jij en ik we hadden het erover gehad. Laten we 40 nog eens vieren met een echte vette fuif. Met dansen en uit de bol gaan en vergeten wat we willen vergeten. Fuiven zag ik niet zitten, Tas, maar vieren wel.

En dus stak ik een feestje in elkaar. Eentje op een fijne locatie, met live jazzmuziek van schitterende muzikanten en vooral met warme mensen. Samen dronken we een glas of eentje meer. Je zou het een fijne avond gevonden hebben.

Ik vierde m’n verjaardag, maar nog duizend dingen meer.
Ik vierde dat ik vrienden heb, die naar me luisteren al is het voor de honderdste keer.
Ik vierde dat ik een zusje heb, die ziet en naast me staat.
Ik vierde dat er muziek is in het leven, al doet ze soms wat pijn.
Ik vierde samen en heel af en toe alleen.
Ik vierde dat ik vieren mag ook zonder jou aan mijn zij.
Nele – 5 maanden en 5 dagen na die verschrikkelijke 8ste september 2015
’n dag zonder jou is een tuin zonder bloemen
een dag zonder jou kun je geen dag meer noemen
een dag zonder jou is een dag zonder licht
en dáárom is zo’n dag geen gezichthet huis is leeg en koud als ik je stem niet hoor
de tafels, stoelen en het bed het stelt geen moer meer voor
een boom zonder takken ’n hemel zonder blauw
m’n lief – dat is een dag zonder jou

Toon Hermans

Muziek verzacht de zeden

‘Muziek verzacht de zeden’ dat zou ik vroeger heel hard verkondigd hebben. Daar geloofde ik rotsvast in.

Toen 5 jaar geleden Louise geboren werd net nadat mijn lieve vader overleed kwam het verdriet keihard binnen. De dood van mijn moeder kwam met 23 jaar vertraging weer helemaal opzetten. De moeder-dochter relatie die ik plots zag voor mij en Louise zorgde ervoor dat ik zag wat ik zelf gemist had. Er waren nog zoveel vragen waarop ik geen antwoord had gekregen. Vragen die ik niet aan mijn vader gesteld had, gewoon, omdat ik ze toen niet had.

Toen, 5 jaar geleden, besloot ik opnieuw muziek te spelen. Ik zou opnieuw notenleer volgen, iets waar ik minder prettige herinneringen aan over hield. Maar het leek me een noodzakelijk kwaad om goed te kunnen leren saxofoon te spelen. Ik was verkeerd. De notenleer was geweldig. Elke week opnieuw uit volle borst (in een klein groepje) mogen zingen was bevrijdend. Weliswaar een octaaf lager dan de meeste vrouwen en helemaal niet zo toonvast als zou moeten. Het hielp me in mijn verdriet. Elke week even weg van de realiteit. Tas genoot mee van mijn enthousiasme.

En toen Peter maar bleef aandringen om eens naar de harmonie te komen – het is heus geen bompapamuziek – bleek ook dat een super beslissing. Ik speelde net goed genoeg om mee te mogen doen maar slecht genoeg om me helemaal te moeten concentreren. Ik moest zo opletten om de juiste noten, het juiste ritme (bovendien probeerde ik af en toe eens naar de dirigent te kijken) dat ik opnieuw 2 uur per week helemaal aan niets anders kon denken.

Thuis speelde ik noten – de kinderen vonden het een stoomboot nadoen – maar in de harmonie werd het muziek.

Waarom kan ik dat dan nu niet? Ik kijk naar mijn instrument en voel alleen maar angst en pijn. Op het moment dat Tas zijn ongeluk had was ik vol enthousiasme begonnen aan privélessen jazz saxofoon. Ik zou mijn horizonten eens vergroten. Maar tijdens die eerste les … Hoe kan ik dat nu ooit nog opnemen? Waar haal ik de energie om iets voor mezelf te doen? En hoe hou ik het droog als de muziek binnenkomt?

Muziek verzacht de zeden. Louise en Tuur zouden me onmiddellijk tegenspreken. Want muziek roept herinneringen op, muziek zorgt voor verdriet. Als Louise huilt dan is de trigger vaak muziek.

Op de dag van het afscheid van Tas gingen we met enkele familieleden eerst binnen. De kinderen gingen even kijken naar de kist en mochten elk iets zeggen in de microfoon. Het leek wel  een feest met henzelf als eregasten. En toen ze de foto’s zagen op het grote scherm kon hun hilariteit niet op. Wat een gekke foto. En is dat ook papa? Toen was hij nog klein. Ik maande hen aan om straks toch een klein beetje rustig te zijn. Overbodig. Van zodra de eerste tonen van ‘hallelujah van jeff buckley’ de zaal binnenstroomden kwamen de tranen. Louise had tot dan toe niet gehuild maar kon nu niet meer stoppen. Het hele afscheid bleef ze hartverscheurend wenen.

Het was de muziek vertelde ze me achteraf. Die zorgt dat ik aan papa moet denken. Die muziek zegt dat hij niet meer terug komt. Nooit meer.

Muziek … verzacht de zeden. Muziek vertelt ons veel en we hebben er een beetje schrik van. Elk op onze manier.

 

Nele – geschreven 92 dagen na die noodlottige 8ste september 2015

 

Waar moet ik met mijn woorden naartoe

Follow my blog with Bloglovin

Soms als we in bed lagen en ik nog allerlei dingen wou vertellen vroeg je me zachtjes: ‘zijn je woorden alsjeblieft op voor vandaag?’ Je was moe en je wou slapen. Tas had ergens eens gelezen dat vrouwen meer woorden hebben dan mannen en dat die op moeten zijn op het einde van de dag. Nu je er niet meer bent Tas krijg ik ze niet kwijt. Ze borrelen op dag en nacht. Slapen gaat vaak niet. Waar moet ik nu met die woorden naartoe …

Ik twijfel al een paar weken of ik een blog zou starten. Een blog over rauwe rouw. Een blog over gemis. Een blog over angst voor de toekomst. Een blog ook over onze kinderen, hoe ze nu moeten opgroeien zonder jou.

Ik twijfelde, want we hadden samen ooit een gesprek over internet en privacy en vooral over de privacy van onze kinderen. Hoe zouden we het zelf gevonden hebben.  Opgroeien en merken dat onze ouders van alles over ons op het net hadden gegooid. Want dat plakt. Dat hebben we geleerd.

Ik heb beslist toch deze blog te starten. Omdat ik de toekomst niet kan zien en vandaag voel dat ik dit nodig heb. Even twijfelde ik of ik de namen van onze kindjes zou veranderen. Maar dat gaat niet. Het zou voelen als een ontkenning. We gaven ze samen die namen. Tuur en Louise. Zij zijn het die me vandaag overeind houden, die ervoor zorgen dat ik uit bed stap en de dag aanvang. Zij zijn mijn enigste bestaansrecht op deze wereld.

Elke dag kijk ik vol ongeloof naar die twee en ben trots op hen dat ze de ongelooflijke kracht hebben om elke dag opnieuw te leven.

Nele – geschreven 91 dagen na die noodlottige 8ste september 2015

He was my North, my South, my East and West,
My working week and my Sunday rest,
My noon, my midnight, my talk, my song,
I tought that love would last for ever. I was wrong.
uit: funeral blues van W.H. Auden

 

signature