piekeren kan je leren

Follow my blog with Bloglovin

Ik las  – in het boek ‘ze zeggen dat het overgaat’ – dat onderzoekers vaststellen dat het uiten van pijnlijke emoties bij een rouwproces weinig verschil uitmaakt op vlak van vermindering van rouwreacties of de impact op de gezondheid. Integendeel bij traumaonderzoek (Universiteit van Amsterdam) bleek zelfs dat het uiten van emoties net na een schokkende gebeurtenis juist stress veroorzaken.

Ik kon er me wel wat bij voorstellen. Ik geloof graag dat ik van nature positief ingesteld ben. Maar positief toekomstgericht denken rijmt niet meer met het gevoel geen toekomst te hebben. Ik weet het wel: piekeren kan je leren. Wie veel piekert wordt steeds beter in piekeren, daar ben ik zeker van. Ik hoor mezelf nog tegen dierbaren – die het moeilijk hebben – zeggen: ‘Herpak je alsjeblief. Blijf niet bij de pakken zitten en doorbreek de cirkel.’ Nu schaam ik me. Want het lijkt geen keuze te zijn. Zelfs als ik zou willen dan kan ik niet anders dan de pijn voelen. Ik kan niet anders dan elke dag opnieuw het van de daken schreeuwen ‘Hij is dood’

Laatst stak ik een kaarsje aan met een lucifer en het brak. Plots herinnerde ik me een trucje dat Tas deed met een lucifer. En ik stond te grienen omdat ik niet wist hoe de truc werkt. Tas deed het af en toe voor de kinderen en genoot elke keer weer van hun reacties. Ik kan dan de tranen niet tegenhouden, het gevoel niet wegduwen. En dan moet ik dit gevoel delen. Ik vertel het aan mijn zus, aan de buurvrouw die langskomt, mijn lunchdate of aan elke persoon die het maar wil horen. 90% van mijn tijd denk ik aan Tas, praat ik met of over Tas.

Toen ik – na enkele dagen – verder las, las ik dat het toch goed was om diep verdriet te uiten als het door de omgeving erkend, ontvangen en gedragen wordt. Ik worstel met gevoelens en gedachten en probeer ze hanteerbaarder te krijgen. Het lukt me veel beter als ik mijn gedachten op een rijtje kan zetten in een gesprek of op een blog.

Het lukt me veel beter als ik me gedragen voel, als ik merk dat anderen er zijn. Een reactie op een bericht, een duimpje omhoog, een knikje aan de schoolpoort, een briefje in de brievenbus, een bezoekje,…

Vooruit kijken vind ik angstaanjagend en in het verleden kijken doet veel pijn. Maar als ik naast me kijk zie ik al die vrienden. Het voelt goed om dat te zien.

Nele – 5 maanden en 8 dagen na die verschrikkelijke 8ste september 2015

2 reacties op ‘piekeren kan je leren

  1. Het is zo rauw die rouw, het lijkt steeds zo banaal als ik iets als reactie wil schrijven, omdat geen enkele zin geen enkel woord van troost genoeg kan bieden om dat rouwen minder rauw te laten voelen, denk ik en daarom kon ik eigenlijk niet verder dan een ❤

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s